دو نفر هستند یکی بیماری دارد و نمی ترسد و به آن عشق می ورزد . و با عشق در پی درمان آن است و دیگری بیماری ندارد اما تنفر و دلهره و ترس از بیماری در دل او جای دارد . دومی بیماری او بدتر است.

ترس از بیماری بیماری زاست و منشا بیماری است و تنها درمان آن عشق است. انسان باید به بیماری خود بگوید : دوستت دارم.

فردی در توکیو دچار سرطان شد از شهر بیرون رفت و به جنگل پناه برد و با سرطان خود ارتباط برقرار کرد و خوب شد.

دوست داشتن موجب سلامتی است. زشتی را زیبایی می کند.

از محبت خارها گل می شود

از محبت دردها درمان شود

اخیرا دانشمندی بنام ایموتو با آزمایشات تجربی ثابت کرده که حتی وقتی انسان به آب می گوید دوستت دارم مولکول های زشت آن زیبا می شود.

واقعا عشق کیمیاست و بدترین چیزها را خوب می کند و از نظر تجربی هم ثابت شده است که عشق مسکن بسیار بسیار قوی است و وقتی دو نفر عاشق ، عاشقانه به هم نگاه می کنند در لذتی عمیق و خلسه ای آرام بخش فرو می روند. ماده ای بنام بتااندروفین ترشح می شود که ده ها برابر قوی تر از مورفین است.

عشق همه چیز را دگرگون می کند از جمله بدن انسان را. بدن انسان بر اثر منفی نگری زشت و بر اثر مثبت اندیشی زیبا می شود. بر اثر خشم و تنفر خراب و بر اثر عشق و محبت خوب می شود.

از خدا بخواهیم بذر محبت را در دل ما بکارد تا میو ه های شیرین آن را برداشت کنیم (انشاء الله )و انسانی که از محبت محروم است بیمار است هر چند بدن او سالم باشد.

/ 0 نظر / 11 بازدید