خدایا

خدایا،

سایبانی از جنس اشک و نیاز می خواهم تا سجاده دلم را در آن بگسترانم و با دستان قنوتم از تو بخواهم که بر  وجود  سردم نور نگاهت را بتابانی و گل های زیبای ایمان را باردگر در من تازه گردانی.

خدایا،

به من توفیق تلاش مقابل شکست،

صبر در نومیدی،

رفتن بی همراه،

کار بی پاداش،

فداکاری در سکوت،

دین بی دنیا،

ایمان بی ریا،

خوبی بی نمود،

عشق بی هوس،

تنهایی در اندوه  ،

و دوست داشتن بدون آنکه دوست بداند،

روزی کن...

و همواره با من بمان و تنهایم مگذار.

بگذار نخی به انگشتانم ببندم تا هرگز فراموشت نکنم که آرامش دل  تنها با یاد تو میسر است...

توفیقم ده که بیش از طلب همدردی، همدردی کنم،

بیش از آنکه مرا بفهمند، دیگران را درک کنم،

بیش از آنکه دوستم بدارند، دوست بدارم.

زیرا در عطا کردن است که می ستانیم و در بخشیدن است که بخشیده می شویم و در مردن است که حیات ابدی می یابیم...

/ 0 نظر / 20 بازدید